Το ταξίδιν

Επήα τζ̌αμαί Σαββάτον πρωίν, 13 Ιουνίου. Έφτασα πρώτα στον σταθμόν του τρένου στο Άξμινστερ, τζ̌αι που τζ̌αμαί έπκηα το λεωφορείον (Χ51 ετσ̌άττιζεν τζ̌είντην ώραν, πάντως έσ̌ει τζ̌' άλλα). Γύρω στις 11-παρά ήμουν στο Λάιμ Ρέτζ̌ις. Το παναΰριν είσ̌εν ήδη ξεκινήσει τζ̌αι θα ετέλλειωνεν την επομένην το απόγευμαν.

Στην παραλίαν

Κατεβαίννοντας που το λεωφορείον έδωκα του ολόισ̌ια «πας στην κκελλέ» να γυρεύκω απολιθώματα. Το παναΰριν ήταν μιάλον γεγονός, όμως τούντην ώραν ήταν ακόμα νωρίς τζ̌αι ακόμα εξεκινούσασιν, τζ̌αι το σημαντικόττερο; είσ̌εν άμπωτην στις 11 η ώρα. Ο τζ̌αιρός ευτυχώς ήταν ωραίος, τζ̌αι νάκκουριν πυρά τζ̌ιόλας.

Επαρπατούσα πάνω τζ̌αι κάτω στην παραλίαν για θκυόμισι ώρες. Έκαμεν μου πολλήν εντύπωσην πόσα πολλά απολιθώματα αμμωνιτών είσ̌εν, τζ̌αι μιάλα τζ̌ιόλας, όι παίξε-γέλασε. Μερικά που τζ̌είνα θα είχασιν σίουρα διάμετρον πας στους πενήντα πόντους. Έπρεπεν άλλωστε να το επερίμενα, αφούς εις στο Λάιμ Ρέτζ̌ις εν ο περίφημος «πεζόδρομος με τους αμμωνίτες» («Ammonite pavement» στα εγγλέζικα), όπου εν μια πλακατζ̌ιά πας στην παραλίαν που κυριολεκτικά εν γεμάτη που μιάλους αμμωνίτες, τζ̌αι παρπατά ο κόσμος κανονικά τζ̌αι πατά τους.

Είχα στον νουν μου να εύρω αμμωνίτην, που ως τωρά εν είχα ιδιαίτερα καλούς που τζ̌είντην περιοχήν μες στην συλλογήν. Όμως το πρώτον μου εύρημαν, μες σε μιαν λαντούαν κάτω στην άμπωτην, ήταν έναν κομματούιν που στέλεχος κρινοειδούς αστερόσχημον, το πρώτον τέθκοιον που μπαίννει στην συλλογήν μου. Τούτον για να θθυμούμαστεν πως η απολιθωματοθηρία εν κάτι απρόβλεπτον τζ̌αι συναρπαστικόν!

Τέλος πάντων, στην πολλήν την ώραν ηύρα ένναν μιάλον βράχον που εφαίνετουν να 'σ̌εν πρόσφατα τζ̌υλίσει που τους όχτους. Σημειωτέον ότι οι όχτοι εχτός πο'ν απαγορευμένον να σκάφτεις, εν τζ̌αι επικίνδυνον να τους κοντεύκεις λόγω του ότι ανά πάσαν στιμήν μπορεί να γενεί κατολίσθηση. Πας σες τούντον βράχον λοιπόν άρκεψα να κουπανώ νάκκουριν την νάκραν με το σφυρίν μου, ώσπου τζ̌ι έππεσεν χαμαί έναν κομμάτιν που την πέτραν. Τζ̌αι ευτύς αμέσως είδαν τα μμάθκια μου τζ̌είνον πο' περίμεναν να δούσιν: ένας όμορφος, ολόκληρος αμμωνίτης διατηρημένος μες στον βράχον. Σιγά-σιγά με το σφυρίν έφκαλα τον που τον βράχον τζ̌αι γυρόν του αποκαλυφτίκαν τζ̌ιάλλοι. Αφού εσύναξα πεντέξι, εφωτογράφισα τους (άμπας τζ̌αι γενεί κανένας χαττάς εις στην πορείαν) τζ̌' έβαλα τους μες στην τσ̌άνταν μου. Έπρεπεν να 'χα φέρει καμιάν εφημερίδαν να τους ετύλυα, αμμά έπαθα την.

Κατά το μεσομέριν είπα να παραιτήσω με τα απολιθώματα, μιαν γιατί 'τουν πυρά τζ̌αι εποστάθηκα, μιαν γιατί 'χα εύρει αρκετά τζ̌' έπρεπεν τζ̌αι να τα κουβαλώ ούλλη μέρα μιτά μου, τζ̌αι μιαν γιατί είσ̌εν τζ̌ έναν παναΰριν που 'χα έρτει να δω.

Το παναΰριν (Ημέρα πρώτη)

Μπαίνοντας πίσω στην πόλην είδα πως είσ̌εν μαζευτεί κόσμος. Πολλοί ήταν στην παραλίαν τζ̌αι απολαμβάναν τον καλόν τζ̌αιρόν. Ήρτασιν που ούλλην την αγγλίαν συλλέκτες, καλλιτέχνες, εταιρίες τζ̌αι ειδικοί τζ̌αι εστήσαν τραπέζ̌ια τζ̌αι εκθέταν ο καθένας τα δικά του.

Γυάλλισμαν

Επήα πρώτα σε έναν εργαστήριν γυαλίσματος απολιθωμάτων. Είχα πάρει τζ̌αι κάτι βελεμνίτες δικούς μου αμμά είπαν μου πως εν θα εκάμνασιν, αλόπως ήταν σκληρή η πέτρα; ένιξερω. Εγοράσαμεν τζ̌αμαί έναν αμμωνίτην τζ̌αι έναν ναυτίλον κομμένον στην μέσην. Είπαν μας ήταν που το Ίλμινστερ. Ετρίψαμεν τον πρώτα σε τρεις βαθμίθες βρεμένου γυαλόχαρτου, αρκεύκοντας που το αδρόν τζ̌αι τελευταίον ήταν το πιο ψιντρόν. Στο τέλος εκάμαν μας το τζ̌αι με διαβρωτικήν σκόνην πας σε έναν μηχάνημαν κάτι εθελοντές που 'τουν τζ̌αχαμαί. Το τελικόν αποτέλεσμαν ήταν μια λεία τζ̌αι όμορφη γυαλλιστερή επιφάνεια, που αναδεικνύει τους θαλάμους αέρος του κελύφους τζ̌αι άλλες λεπτομέρειες της εσωτερικής δομής. Αν τζ̌αι νομίζω πως στην περίπτωσην του αμμωνίτη, παραπάνω εφαήθην παρά αποκάλυψεν κάτι πο'ν εφαίνετουν.

Ομιλία: «Καθαρισμός τζ̌αι συντήρηση απολιθωμάτων»

Μετά που τούτον είσ̌εν μιαν ομιλίαν σχετικά με την συντήρησην απολιθωμάτων, που αντιπροσώπους της ZOIC PalaeoTech τζ̌αι της "Emanya fossil preparation & conservation". Εμιλήσαν για τις διάφορες μεθόδους καθαρισμού τζ̌αι συντήρησης:

• μηχανικές μεθόδους
  • με πέννες χάραξης ηλεκτρικές ή του αέρα (με κομπρεσόρον)
  • με σκαρπελλούιν
  • με αμμοβολήν, με την χρήσην διαφόρων κόκκων αναλόγως της σκληρότητας του απολιθώματος τζ̌αι του πετρώματος
• χημικές μεθόδους
• συντήρηση με Παραλοειδές Β-72 (στο σχετικόν άρθρον στο ημερολόγιον, το παραλοειδές εψούμνισα το που την ZOIC)

Αναφερτήκασιν τζ̌αι στην "Νόσον του πυρίτη" (pyrite disease) που καταστρέφει τα πυριτικά απολιθώματα. Εν μια χημική αντίδραση που συμβαίνει άμαν ο πυρίτης συναντά την ατμόσφαιραν (το οξυγόνον αν θυμούμαι καλά;) τζ̌αι οι συνθήκες υγρασίας εν ψηλές. Ο καλλύττερος τρόπος να αποφευχθεί τούτον απ' ότι είπασιν εν να αφήννεις τα απολιθώματα να στεγνώννουν εντελώς (πιθανώς για μήνες ή τζ̌αι παραπάνω) πριν φυλαχτούσιν.

Η Emanya έδειξεν μας τζ̌αι ένα ψάριν του Δεβονίου που 'σ̌εν σχεδόν τελειώσει. Ήταν πολλά όμορφον αλλά δυστυχώς εν το εφωτογράφισα. Είπεν πως επήρεν της 108 ώρες δουλειάς να το καθαρίσει στην κατάστασην που ήταν.

Φαΐν τζ̌αι ξεκούραση

Μετά που τούτον επήαμεν τζ̌' εφάμεν στο Rock Point Inn. Τα θαλασσινά τους ήτουν πολλά ωραία, τζ̌αι είχα τζ̌αι έγνοιαν τους γλάρους να μεν μας μουντάρουν καμιάν καταδρόμικήν! Εθκιανευτήκαμεν νακκουρίν περίτου τζ̌αι στο τέλος επκιάμεν το λεωφορείον να πάμεν πίσω στο Χαρμούθιν, τζ̌αμαί πο' ταν να μείνουμεν. Επήαμεν τζ̌αι έναν γυρόν το δείλις πας στην παραλίαν του Χαρμουθκιού αμμά εν ηύρα τίποτε τζ̌αμαί.

Το παναΰριν (Ημέρα δεύτερη)

Επήαμεν πορνόν στο Λάιμ Ρέτζ̌ις διότι εθέλαμεν να μπουκκώσουμεν πριν την ομιλίαν που 'τουν να πάμεν. Ηύραμεν μιαν καφετέρειαν (The Galley Café) τζ̌αι εφάμεν τζ̌αχαμαί, κλασσικόν εγγλεζομπούκκωμαν με τα μπέικα, τα αυκά τζ̌αι τες φασόλες της κονσέρβας.

Ομιλία: «Οι Σπινόσαυροι - επίμαχη οικολογία»

Στις δεκάμισι είσ̌εν μιαν ομιλίαν που 'τουν στο «Θαλάσσιον θέατρον» (Marine Theatre), για τους σπινόσαυρους τζ̌αι το επίμαχον ερώτημαν του πόσον χρόνον επερνούσασιν στο νερόν τζ̌αι, το πιο σημαντικόν, πώς τον επερνούσαν, πώς ετρέφουνταν, αν εμπορούσαν να κολυμπούν κτλ. Η ομιλία είσ̌εν τίτλον «Οι Σπινόσαυροι - επίμαχη οικολογία» (The Spinosaurs - ecology and controversy) τζ̌αι ομιλιτής ήτουν ο Δρ. Ντέιβ Χόουν (Dave Hone) του πανεπιστημίου Κκουίν Μέρυ του Λονδίνου. Εμίλησεν για την ιστορίαν του γένους τζ̌αι για τις διάφορες εικασίες τζ̌αι θεωρίες που αναπτυχθήκασιν για τούτον το ζώον. Εστίασεν στες πρόσφατες έρευνες τζ̌αι ανακαλύψεις που άλλες υποστηρίζασιν έναν πλήρως υδρόβιον τρόπον ζωής τζ̌αι άλλες όι, τζ̌αι υπερασπίστηκεν την θέσην πως η ανατομία του Σπινοσαύρου έννεν ιδανική για ενεργήν κολύμβησην τζ̌αι πως μάλλον υπάρχουν στοιχεία που μας δείχνουν πως ετρέφετουν τζ̌αι πιθανώς εσυμπεριφέρετουν παραπάνω σαν ένας ερωδιός παρά ένας κροκόδειλος ή άλλος υδρόβιος θηρευτής.

Ήταν η πρώτη μου φορά που επαρακολουθούσα ζωντανά ομιλίαν παλαιοντολογικού περιεχομένου, τζ̌αι οφείλω να πω πως δεν απογοήτευσεν. Αν τζ̌αι αρκετά απ' όσα ειπώθησαν είχα τα ξανακούσει, πολλά που άκουσα τζ̌αμαί ήταν νέα για μέναν. Τζ̌αι μόνον το πως ήμουν μες σε μιαν αίθουσαν γεμάτην με τόσον κόσμον που έσ̌ει το ίδιον «σκουλούτζ̌ιν» ήταν ωραίον αίσθημαν!

Τζ̌υνήιν θησαυρού στην πόλην

Ως μέρος του παναϋρκού ο καθένας εμπόρεν να λάβει μέρος σε έναν «κυνήγι θησαυρού» μες στο χωρκόν, όπου έπρεπεν να δκιανευτείς τζ̌αι να πάεις σε διάφορα μαγαζ̌ιά (ρούχων, αναμνηστικών, παιχνιθκιών, φαγιού...) τζ̌αι να εύρεις στο καθέναν πο'ναν κρυμμένον γράμμαν. Στο τέλος εσχηματίζετουν μια λέξη τζ̌αι έπρεπεν να την υποβάλεις στο κέντρον πληροφοριών του παναϋρκού για να μπεις σε μιαν κλήρωσην. Ένιξερω είνταμπου ακριβώς εν που κληρώννεται, νομίζω εν δωρούθκια αναμνηστικά του παναϋρκού: καπππελούθκια, φανελλούες τζ̌αι τέθκοια. Εννά μάθομεν αν εκερτίσαμεν!

Ομιλία: «Ο απολιθωματοθήρας του Γιόρκσ̌αϊαρ»

Ο Μαρκ Κκεμπ (με το εμπορικόν όνομαν «Ο απολιθωματωθήρας του Γιόρκσ̌αϊαρ» (The Yorkshire fossil hunter)) εν ένας πρώην μηχανικός που τα επαραίτησεν πριν καμιάν δεκαρκάν γρόνους για να ασχοληθεί επαγγελματικά με τα απολιθώματα που 'τουν το πάθος του. Εμίλησεν για το πώς εξεκίνησεν να ασχολείται χωρίς να έσ̌ει επαγγελματικήν κατάρτισην ως παλαιοντολόγος ή γεωλόγος, με το να συλλέγει, να καθαρίζει τζ̌αι να συντηρά απολιθώματα της περιοχής του, στην ακτήν του Χολντερνές στο Γιόρκσ̌αϊαρ. Αφού άρκεψεν να ασχολείται επαγγελματικά με τούτα, άρκεψεν να παίρνει τζ̌αι κόσμον σε ξεναγήσεις για απολιθώματα τζ̌αι στο εργαστήριν του, μιτσ̌ιούς τζ̌αι μιάλους, σχολεία τζ̌αι φοιτητές. Ήταν μια ενδιαφέρουσα οπτική για το πώς ένας άθθρωπος εκατάφερεν να κάμει την αγάπην του επάγγελμαν τζ̌αι τρόπον ζωής.

Τέλος της ημέρας τζ̌αι στραφείν

Μετά που τούτον εφάμεν κάτι σαντουιτσ̌ούθκια στο The Bagel Shop (ήτουν πολλά γευσάτα αλλά νακκουρίν μιτσ̌ιά) τζ̌αι εθκιανευτήκαμεν ακόμα νάκκον στο χωρκόν. Εγόρασα τζ̌αι μιαν φανέλλαν του παναϋρκού να τ' αθθυμούμαι. Είσ̌εν διάφορα πραματούθκια που μου ετραβήσαν το ενδιαφέρον, μεταξύν τούτων:

• Έναν ρομποττούιν (φατσάρει μου να'ν σαν τζ̌είντα ρομπότ-σ̌σύλλους του Μπόστον Δυνάμιξ) ντυμένον σαν αγκυλόσαυρος εκυκλοφόραν τζ̌αι εδείχνετουν στους επισκέπτες.
• Έναν «επιτραπέζιον παιγνίδιν» του «πώς να γίνεις απολίθωμαν: το πιο δύσκολον παιγνίδιν». Άρκεφκες με έναν χτηνόν (είσ̌εν ψάριν, κάουραν τζ̌αι σκουλουκούιν) τζ̌αι έσυρνες ζάριν. Είσ̌εν πάρα πολλά εμπόδια στην στράταν (π.χ. έφαν σε έναν άλλον χτηνόν) τζ̌αι τες πιο πολλές βολές έχαννες. Είπεν μας ο τυπάς τζ̌αμαί πως μόνον έναν άτομον έφτασεν ως στο απολίθωμαν μες σε ούλλον το παναΰριν, τζ̌αι πως η πιθανότητα να απολιθωθεί κάτι εν πιο μιτσ̌ιά που 0.001%.
• Εγόρασα έναν «εναρκτήριον κουτίν καθαρισμού απολιθωμάτων» (fossil preparation starter kit) για 50 λίρες που τους ZOIC. Εν μια πεννούα χάραξης ηλεκτρική (Dremel 290) με δικές τους μουττούες πιο ψιντρές πό'νουσιν καταλληλόττερες για τον καθαρισμόν απολιθωμάτων. Θα δούμεν τι δουλειάν θα καταφέρομεν με τούτο.
• Γύρω στες 4 άρκεψεν να παίζει μουσικήν η μουσική ορχήστρα του χωρκού στην πλατεία δίπλα που την θάλασσαν. Ήταν ένας ωραίος τρόπος να κλείσει η μέρα.

Τέλος, γύρω στες 5 επιάμεν το τελευτάιον λεωφορείον για να πάμεν στον σταθμόν του Άξμινστερ. Ήταν έναν όμορφον Σαββατοκυρίακον στο γραφικόν χωρκούιν του Λάιμ Ρέτζ̌ις. Στα λόγια κάποιου άλλου π' άκουσα να λαλεί, ήτουν σγιαν την Ντίσνεϊλαντ των απολιθωμάτων!