Φανταστείτε πως στέκεστε κάτω από την επιφάνεια μιας ρηχής θάλασσας, λουσμένης στο φως. Το νερό είναι καθαρό, αλλά μέσα του αιωρείται μια απαλή χρυσαφένια θολούρα από ανακατεμένη άμμο και ιλύ. Από κάτω απλώνεται ένας απέραντος, κυματιστός πυθμένας, σμιλεμένος από τα κύματα και μακρινές καταιγίδες. Χαμηλοί λόφοι από πιο λεπτή λάσπη και διάσπαρτες ασβεστολιθικές κηλίδες υποδεικνύουν σημεία όπου παλιά συγκεντρώνονταν θραύσματα οστράκων. Δεν φαίνεται στεριά πουθενά· μόνο ο ελαφρώς κατηφορικός βυθός που χάνεται στο βαθύ γαλάζιο. Ήταν μια ήρεμη στιγμή ανάμεσα σε καταιγίδες, σε έναν κόσμο όπου οι θάλασσες απλώνονταν πάνω από μια αρχαία υφαλοκρηπίδα στην άκρη της Γκοντβάνας, πολύ πριν κατακτήσουν τα φυτά την ξηρά.