Νόει σαυτὸν ὑποκάτω θαλάσσης ῥηχῆς τε καὶ ὑπὸ τοῦ ἡλίου φαιδροτάτης ἑστῶτα. Καθαρόν μέν ἐστι τὸ ὕδωρ, ἀλλὰ χρυσοειδὴς τις ἀχλὺς ἐν αὐτῷ πλανάται, ἐκ τῆς ψάμμου καὶ τῆς ἰλύος ταραχῆς. Ὑπὸ σοὶ δ᾽ εὐρὐς ἐκτείνεται ψαμμώδης βυθός, κυματισμοῖς τε καὶ χειμέριοις ἀνέμοις διακεκοσμημένος. Λόφοι βραχεῖς ἐκ λεπτῆς ἰλύος, καὶ σποράδες τινὲς ἀσβεστολιθικῆς γῆς, δηλοῦσιν οὗ τὰ ὀστρέων κατάλοιπα ποτέ συνῃροῦντο. Οὐ γὰρ φαίνεται γῆ οὐδαμοῦ· μόνον ὁ βυθὸς ὑποκλινὴς ἐπ᾽ ἄπειρον ἐς τὸ κυανοειδὲς ἀφανίζεταί. Καθ᾽ ὥραν γαλήνης ταῦτα ἐγίνετο, μεταξὺ καταιγίδων, ὅτε αἱ θάλατται κυλίοντο ὑπὲρ ἀρχαίαν ὑφαλοκρηπῖδα κατά το τῆς Γονδουάνας ἄκρον, πρὶν ἢ τὰ φυτὰ ἐπὶ γῆς κρατήσαιεν.