Σητάνη, Δορσέτης

Νόει σαυτόν ἑστῶτα ἐν ὕδασι Ἰουρασικοῖς, ὅπου θάλασσα γλαυκοπράσινος ἄχρι τοῦ ὁρίζοντος ἐκτείνεται. Ὑπό δὲ τῶν κυμάτων, πυθμήν πλατύς ἰλύος καὶ κονίης ἐκτείνεται, ἥσυχος καὶ πεδινός, βραδέως θάπτων ὅ τι ἂν ἄνωθεν καταπέσῃ. Καταιγίδες ἐνίοτε τῇ ὑφαλοκρηπίδι ἐμπνέουσι, κινοῦσαι τον πυθμὲνα και διασκορπίζουσαι ὀστρέα εἰς λεπτὰ στρώματα ἀσβεστολίθου, πρὶν ἡ γαλήνη πάλιν ἐπανέλθῃ.

Οὐδεμία γῆ ἐνταῦθα φαίνεται, καίπερ πόρρω ἀκταὶ χαμηλαὶ κωνοφόροις καὶ πτεριδοσπερματοφύτοις καλύπτονται. Τὸ δὲ ὕδωρ τοσοῦτον μὲν βαθύ ὡς πόρρω γῆς ἐοικέναι, τοσοῦτον δὲ ρηχὸν ὡς διεισιέναι τὸν ἥλιον εἰς τὰς ἀχλυρὰ βάθη. Φερτὰ δὲ ξύλα, φύλλα, καὶ σῶμα ἄλλοτε νεκρὸν ἐκ τῆς γῆς ἐξέπλεε, κατενεχθὲν εἰς τὸν βυθὸν καὶ ἐν τῇ ἰλύι κρυπτόμενον.