Στα τέλη του Πλειστοκαίνου, η περιοχή γύρω από τον Δνείπερο ήταν μια ανοιχτή, κρύα στέπα όπου ζούσαν μαμούθ, άγριοι ταύροι και άλλα μεγάλα θηλαστικά. Όταν τα ζώα πέθαιναν, τα οστά και τα δόντια τους θάβονταν στις όχθες και τον πυθμένα του ποταμού. Με τους αιώνες, το ρεύμα τα μετακίνησε και τα συγκέντρωσε μέσα στις ποτάμιες αποθέσεις, από όπου ανασύρονται μέχρι σήμερα.