Κατά τη διάρκεια του Πλειοκαίνου, η περιοχή που σήμερα είναι γνωστή ως Μαρί βρισκόταν κάτω από έναν ζεστό, ρηχό μέρος της Μεσογείου. Ο θαλάσσιος πυθμένας ήταν μαλακός και ελαφρώς κεκλιμένος, αποτελούμενος από λεπτές ιλύες και ανθρακικές άμμους, διαμορφωμένος από ήπια ρεύματα και φιλοξενούσε ένα ακμάζον βενθικό οικοσύστημα. Ζώα που έσκαβαν στο υπόστρωμα άφησαν ίχνη στο ίζημα, τα οποία διατηρούνται σήμερα ως απολιθωμένες οπές και σήραγγες. Κηλίδες θαλάσσιου χόρτου Posidonia ρίζωναν στην αμμώδη επιφάνεια, λικνίζονταν με τα ελαφρά υποθαλάσσια ρεύματα, ενώ η επικολλημένη ερυθρή άλγη προσέθετε ροζ αποχρώσεις στις βραχώδεις επιφάνειες. Σε ορισμένα σημεία, μικρές αποικίες κοραλλιών ενδέχεται να σχημάτιζαν χαμηλά υφαλομορφήματα. Τα καθαρά νερά επέτρεπαν άφθονο ηλιακό φως να φτάσει στον πυθμένα, φωτίζοντας μια βιοποικιλόμορφη υφαλοκρηπίδα γεμάτη θαλάσσια ζωή.