Κατὰ τὸ Πλειόκαινον, ὁ τόπος ἡ νῦν λεγόμενος Μαρί, ὑπὸ θερμῷ καὶ ρηχῷ κόλπῳ τῆς Μεσογείου κατέκειτο. Ὁ βυθὸς ἦν μαλακός, καὶ ὑπὸ πραέως κεκλιμένος, ἐκ λεπτοῦ πηλοῦ καὶ ἀμμῶν ἀνθρακωδῶν συνεστηκώς, καὶ εἶχε ζῴων βενθικῶν πλῆθος. Ζῷα κατασκάπτοντα ἴχνη ἀφῆκαν ἐν τοῖς ἰζήμασιν, ἃ νῦν ὡς ἀπολιθούμεναι ὀπαὶ σώζονται. Πόα τις ἡ Ποσειδωνία, ἐν τῷ ψαμμώδει ἐρριζωμένη, ὑπὸ τῶν ὑποβρυχίων ῥευμάτων ἐσαλεύετο· καὶ ταπεινῶς ἐπικείμεναι φαιοερυθραὶ φύκαι τοῖς πέτροις χροιὰν ῥοδίνην παρεῖχον. Κατὰ τόπους δὲ κοραλλίαι μικραὶ ὑφάλους δοκῶσιν ἔχειν μορφάς. Τὸ δὲ ὕδωρ διαυγές, ἐπαφίει τῷ φωτὶ τοῦ ἡλίου εἰς τὸν βυθὸν καθιέναι, τὴν ποικίλην ὑφαλοκρηπίδα θαλασσίῳ βίῳ καταλάμπουσαν.