Η Διακρία είναι ένα γένος μικρών ολοπλαγκτονικών θαλάσσιων γαστροπόδων, γνωστά κοινώς ως «θαλάσσιες πεταλούδες», που απαντώνται σε θερμές και εύκρατες θάλασσες παγκοσμίως. Το απολιθωμένο τους αρχείο φθάνει σε ηλικία τα 7 εκατομμύρια έτη, από το ύστερο Μειόκαινο. Τα είδη του γένους Διακρία ξεχωρίζουν από τα λεπτά, διμερώς συμμετρικά κελύφη τους, τα οποία είναι φτιαγμένα από αραγωνίτη και παρουσιάζουν είτε συμπαγή, στρογγυλεμένη μορφή είτε περισσότερο επιμήκη, αγκαθωτή διάπλαση. Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του γένους είναι η διατήρηση του εμβρυακού κελύφους, ή πρωτοκόγχης, στην κορυφή του ενήλικου ατόμου καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του, κάτι που διαφέρει από πολλά συγγενικά γένη της οικογένειας των Καβολινιδών.

Αυτοί οι οργανισμοί τρέφονται εκκρίνοντας ένα βλεννώδες δίχτυ για να παγιδεύσουν μικροπλαγκτόν από το περιβάλλον τους και κινούνται με πτερύγια που μοιάζουν με φτερά, τα παραπόδια. Όπως και πολλοί άλλοι πλαγκτονικοί οργανισμοί, η Διακρία πραγματοποιεί ημερήσια κάθετη μετανάστευση: ανεβαίνει προς την επιφάνεια της θάλασσας τη νύχτα για τροφοληψία και κατεβαίνει κατά τη διάρκεια της ημέρας για να αποφύγει τους οπτικούς θηρευτές. Αναπαραγωγικά, το γένος παρουσιάζει πρωτανδρικό ερμαφροδιτισμό: τα άτομα λειτουργούν αρχικά ως αρσενικά και στη συνέχεια μεταβαίνουν στη θηλυκή φάση, μια στρατηγική που ίσως αυξάνει την αναπαραγωγική επιτυχία σε αραιούς πελαγικούς πληθυσμούς.

Οικολογικά, η Διακρία αποτελεί θήραμα για διάφορα είδη ψαριών, θαλασσοπουλιών και θαλάσσιων θηλαστικών. Τα εύθραυστα, ασβεστολιθικά κελύφη τους συμβάλλουν επίσης στον ωκεάνιο κύκλο του άνθρακα, καθώς, μετά τον θάνατο, βυθίζονται στον πυθμένα μεταφέροντας άνθρακα σε μορφή ανθρακικού ασβεστίου. Ωστόσο, η ίδια αυτή σύνθεση του κελύφους τα καθιστά ιδιαίτερα ευάλωτα στην όξυνση των ωκεανών. Παρατηρήσεις διάλυσης των κελυφών σε ζωντανούς πληθυσμούς καθιστούν τη Διακρία σημαντική ενδεικτική ομάδα για την παρακολούθηση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής στα θαλάσσια οικοσυστήματα.