Ἡ Διακρία γένος ἐστὶ μικρῶν θαλαττίων γαστροπόδων ὁλοπλαγκτονικῶν, κοινῶς «θαλάσσιαι ψυχαί» καλούμενα. Ἐν τοῖς θερμοῖς καὶ εὐκράτοις ὠκεανοῖς καθ’ ὅλην τὴν γῆν εὑρίσκονται. Ἔχει δὲ καὶ μνήμην ἀπολιθωμάτων, ἣ εἰς τὸ ὀψίμιον Μειόκαινον ἀνατρέχει, πλείω ἢ ἑπτὰ ἐκατομμύρια ἔτη. Τὰ τῆς Διακρίας εἴδη γνωρίζεται ἀπό τῶν λεπτῶν καὶ διμερῶς συμμετρικῶν αὐτῶν κελυφῶν, ἐξ ἀραγωνίτου πεποιημένα, ἅμεν ἢ εύπαγή καὶ στρογγύλα εἰσὶν ἢδε μᾶλλον ἐπιμήκη τε καὶ ἀκανθώδη. Ἐξαίρετον δέ τι τοῦ γένους γνώρισμα ἐστὶ τὸ φέρειν διὰ παντὸς τοῦ βίου ἐν τῷ κορυφαίῳ μέρει τὸ ἐμβρυακόν κέλυφος, την πρωτοκόγχην, οὐχ ὡς τὰ συγγενῆ γένη ἐν τῇ τῶν Καβολινιδῶν οἰκογενείᾳ.

Ταῦτα τὰ ζῷα τρέφονται διὰ βλεννώδους τινός ἐκκρινομένου δικτύου, ᾧ τὸ μικροπλαγκτὸν ἐκ τοῦ περιέχοντος ὕδατος θηρεύουσιν· κινοῦνται δὲ πτερομόρφοις τισίν παραποδίοις. Καθάπερ δὲ καὶ τὰ πλεῖστα πλαγκτονικά ζῷα, αἱ Διακρίαι μετέχουσιν τῆς καθ’ ἡμέραν κατακορύφου μεταβάσεως· νυκτί μὲν ἐς τὴν ἐπιφάνειαν ἀνέρχονται εἰς βρῶσιν, ἡμέρας δὲ τῷ βάθει καταδύονται τῶν ὁρατικῶν θηρευτῶν φεύγειν. Περὶ τὴν γένεσιν, τὸ γένος τοῦτο ἑρμαφρόδιτον φύσιν ἐπιδείκνυσιν πρωτανδρικήν· πρῶτον μὲν ὡς ἄρρενες διάγουσι, εἶτα δὲ εἰς τὸ θῆλυ μεθίστανται, ὡς εὐδοκιμώτερον τάχα εἶναι ἐν ταῖς ἀραιαῖς τοῦ πελάγους συνοικίαις.

Οἰκολογικῶς ἡ Διακρία θήραμα ἐστίν ἰχθύσι καὶ πετεινοῖς θλασσίοις καὶ κήτεσιν. Τα δὲ εὐθραυστα αύτῶν κελύφη, ἐξ ἀσβεστολίθου συνιστάμενα, τῷ τοῦ ἄνθρακος θαλασσίῳ κύκλῳ συντελοῦσιν· αὐτῶν γαρ ἀποθανόντων βυθίζονται, καὶ τὸν ἄνθρακα ὡς ἀσβέστιον ἀνθρακικόν τῷ πυθμένει φέρουσιν. Ἀλλ’ αὕτη αὐτὴ ἡ τῶν κελυφῶν σύστασις ποιεῖ αὐτὰ εὐάλωτα τῇ τῆς θαλάσσης οξύτητι. Ἡ δὲ παρατήρησις τῆς ἐν ζωῇ φθορᾶς τῶν κελύφων ποιεῖ τὴν Διακρίαν σημαντικὸν τεκμήριον εἰς παρακολούθησιν τῶν ἐκ τῆς μεταβολῆς τοῦ κλίματος ἐπιφερομένων εἰς τὰ θαλάσσια συστήματα.