Η Διακρία η τριάκανθος (Diacria trispinosa) διακρίνεται από το έντονα ραχαιοκοιλιακά συμπιεσμένο, διμερώς συμμετρικό της κέλυφος, το οποίο φέρει μια μακριά οπίσθια άκανθα και δύο πλάγιες άκανθες κάθετες προς τον επιμήκη άξονα του κελύφους. Η κοιλιακή πλευρά του κελύφους παρουσιάζει μια έντονη κεντρική πτυχή, πλαισιωμένη από δύο λεπτότερες, ενώ η ραχιαία πλευρά φέρει πέντε επιμήκεις πτυχές. Το κέλυφος είναι γενικά διαφανές, με καστανόχρωμη σκίαση που συγκεντρώνεται συχνά στο χείλος του στομίου και σε πιο παχιές περιοχές όπως οι πλευρικές πτυχές και οι άκρες των ραχιαίων πτυχών. Τα ενήλικα κελύφη φθάνουν συνήθως σε μήκος περίπου 6 χιλιοστά.

Η Δ. τριάκανθος διαθέτει απολιθωματικό αρχείο που εκτείνεται από το ύστερο Μειόκαινο (πριν από ~7 εκατομμύρια έτη) έως και το παρόν, γεγονός που την καθιστά ένα από τα πιο διαχρονικά είδη του γένους. Έχει ευρεία σύγχρονη κατανομή στα τροπικά και υποτροπικά ύδατα όλων των μεγάλων ωκεανικών λεκανών—συμπεριλαμβανομένου του Ατλαντικού, του Ινδο-Ειρηνικού και τμημάτων της Μεσογείου—και έτσι θεωρείται από τα πιο διαδεδομένα είδη του γένους των Διακριών.

Όπως και άλλοι πλαγκτονικοί οργανισμοί, η Δ. τριάκανθος επιτελεί ημερήσια κάθετη μετανάστευση: ανεβαίνει κοντά στην επιφάνεια τη νύχτα για να τραφεί και καταδύεται στη μεσοπελαγική ζώνη κατά τη διάρκεια της ημέρας, πιθανότατα για να αποφύγει τους οπτικούς θηρευτές. Η μετανάστευση αυτή φθάνει σε μεγαλύτερα βάθη την ημέρα σε σύγκριση με ορισμένα συγγενικά είδη, όπως η Διακρία η μεγάλη (Diacria major), υποδεικνύοντας μια διακριτή οικολογική θέση μέσα στο γένος.