Χαρμούθιον, Δορσέτης

Ἔννους σοι γένοιτο θάλασσα πλατεῖα καὶ ἀπέραντος, ἄχρι τοῦ ὁρίζοντος ἐκτεινομένη· τὰ δὲ ὕδατα γαληνὰ καὶ γλαυκοχλωρά ὑπὸ οὐρανῷ ἁπαλῷ τοῦ πρωίμου Ἰουρασικοῦ χρόνου. Ὑπὸ τὴν ἐπιφάνειαν κείται βυθὸς πεδινὸς καὶ ἰλύς λασπώδης· κονίαι λεπταὶ καὶ πηλὸς κατέρχονται βραδέως, στρώματα παχέα σκοτεινῆς άποθέσεως ποιούμενα. Κατὰ καιροὺς χειμεριναὶ θύελλαι κινοῦσι τὸ ὕδωρ, κατατιθέασι δὲ λεπτὰ στρώματα κογχυλούχου ἀσβεστολίθου, πρὶν ἡ θάλασσα πάλιν γαληνεύσῃ.

Πόρρω δὲ ἐπὶ αἰγιαλοῖς χαμηλοῖς ὑλήεσιν, κωνοφόρα, πτεριδοσπερματόφυτα καὶ κύκαδες ἐν συστάδεσι φυόμενα· ἐνταῦθα μέντοι οὐδεμία γῆ φαίνεται. Τὸ δὲ ὕδωρ τοσοῦτον μὲν βαθύ ὡς ἄπωθι ἐοικέναι, τοσοῦτον δὲ ρηχὸν ὡς διεισιέναι τὸν ἥλιον εἰς τὰς ἀχλυρὰ βάθη. Φερτὰ δὲ ῥύπαρα, φύλλα, καὶ σῶμα ἄλλοτε νεκρὸν ἐκ τῆς γῆς ἐξέπλεε, κατενεχθὲν εἰς τὸν βυθὸν καὶ ἐν τῇ ἰλύι κρυπτόμενον. Κόσμος ἦν ἡσύχιος, ἀπὸ γῆς ἀφεστώς· πεδίον θαλάσσιον πηλῶν καὶ ἀσβέστου μέλαν, ῥυθμῷ μονίμῳ καταθέσεων σημαινόμενον ἐν θαλάσσῃ ἀρχαίᾳ.