Ἡ Συλβεστριλαμία γένος ἐστὶν ἐκλελοιπὸς λαμνομόρφων καρχαριῶν, τῆς τῶν Ὀδοντασπιδιδῶν οἰκογενείας, γνωστόν ἀπὸ τοῦ ὀψίμου Παλαιοκαίνου μέχρι τοῦ πρωίμου Ἠωκαίνου. Μονότυπον ἐστίν, ἔχον μόνον τὸ εἶδος Σ. ἡ λειόδους (S. teretidens), ἀλλὰ τῇ μορφολογίᾳ διαφέρον σαφῶς ἀπὸ συγγενῶν γενῶν οἷον Στριατολαμίαν καὶ Καρχαρίαν.

Οἱ ὀδόντες αὐτῆς μακροί καὶ λεπτοί, τῷ σχήματι σιγμοειδεῖς πλαγίως ὑποφαινόμενοι, παραπληρούμενοι ὑπό ζεύγους πλατέων παροδοντιδίων. Ἀμυδραί ῥαβδώσεις ἐν τῷ κάτω ἡμίσει τῆς γλωσσικῆς ἐπιφανείας φαίνονται· ἡ δὲ χειλικὴ ἐπιφάνεια λεῖα ἐστίν. Ἡ αίχμή συνεχής έστί καὶ ἐπὶ τα παροδοντίδια ἐκτείνεται. Ἡ ῥίζα διλοβώδης ἐστίν και συμμετρικὴ, καὶ ἀβαθῆ ἐγκοπήν φέρει τῇ γλωσσικῇ ὄψει.

Τὰ τῆς Συλβεστριλαμίας ἀπολιθώματα εὑρίσκονται εὐρέως ἐν ἀβαθέσι θαλαττίοις ἐναποθέσεσι καθ᾿ ὅλην τὴν Εὐρώπην, τὴν Βόρειον καὶ Νότιον Ἀμερικὴν, καὶ τὴν Ἀσίαν. Καίπερ πρότερον ἀνηγορεύθη ὑπὸ ἄλλων γενῶν Ὀδοντασπιδιδῶν, ἡ τῶν ὀδόντων συνεπής μορφή ἐπέφερε τὴν ἐπίσημον τοῦ γένους διάκρισιν, ὑπὸ Καππεττᾶ καὶ Νολφ ἐν ἔτει ͵βε΄ (Cappetta & Nolf 2005).