Το μόνον εἶδος τοῦ Συλβεστριλαμίας γένους, Σ. ἡ λειόδους, ἔζησεν ἀπό τοῦ ὀψίμου Παλαιοκαίνου ἔως το πρώιμον Ἠώκαινον, γιγνώσκεται δὲ κυρίως ἐξ ἀπομεμονωμένων ὀδόντων. Πρῶτον μεν ὑπὸ τοῦ Οὐΐτου ἐγράφη, ἐν ἔτει ͵αϡλαʹ, ἐπί χρόνον δε πολύν ἐν ἑτέροις τῶν Ὀδοντασπιδιδῶν γένεσι ἐλογίζετο, πρὶν ἤ γνωρισθῇ ὡς ἴδιον γένος ὑπὸ Καππεττᾶ καὶ Νόλφου ἐν ἔτει ͵βε΄.

Οἱ μὲν πρόσθιοι ὀδόντες μακροί, ἐλαφρῶς σιγμοειδεῖς, δυσί πλατυσχήμοις παροδοντιδίοις παραπληρούμενοι. Οἱ δὲ πλάγιοι βραχύτεροι μὲν εἰσίν, ἄλλως δε οὐδὲν διαφέρουσι τῇ δομῇ. Λεπταὶ ῥαβδώσεις τῇ γλωσσικῇ κάτω πλευρᾷ τῆς μύλης φαίνονται, ἀμυδρότεραι δὲ ἢ παντελῶς ἄφαντοι ἐν τοῖς πλαγίοις· ἡ δὲ χειλική ἐπιφάνεια λεία παραμένει. Αἱ αἰχμαί συνεχεῖς εἰσὶν ἀπὸ κορυφῆς ἕως βάσεως, ἐκτεινόμεναι ἔως τῶν παροδοντιδίων. Σπανίως τα παροδοντίδια ἀμυδράς ὀδοντώσεις φέρουσι, τοῦτο ὅμως ἀσυνεπῶς γιγνώσκεται.

Τὸ εἶδος εὑρίσκεται εὑρέως κατὰ τὰς παραλίους ἀποθέσεις τοῦ Θανετίου καὶ Ὑπρεσίου, ἐνίσταται δὲ μάλιστα ταῖς ἐκβολαῖς ποταμῶν. Ἡ δὲ συνεχὴς ἀπουσία αὐτοῦ ἐκ τῶν νεωτέρων στρωμάτων δηλοῖ ἀληθῆ ἐξαφάνισιν, οὐ δὲ βραδεῖαν μεταβολὴν πανίδος. Κατὰ μέγεθος ὀδόντων καὶ ἀνάλογον σύγκρισιν πρὸς συγγενῆ εἴδη, ἡ Σ. λειόδους ὡς εἰκὸς μῆκος ἔφθανε ὀγδοήκοντα ἕως ἑκατὸν τεσσαράκοντα ἑκατοστόμετρα καὶ ἤσθιεν ἰχθύας σμικροὺς διὰ τοῦ κατακεντεῖν μᾶλλον ἢ τεμνεῖν.