Ἀββαεῖον Λεσνές, Ἀββαείου Δρυμός, Λονδῖνον

Ἐννοήσῃς ἄν σεαυτὸν ἑστῶτα, οὗ ὁ ἀέρας ἐστίν ἀτμώδης, πυκνός καὶ τροπικός, και ποταμὸς ἀργὸς τις εἰς ἑλίγματα διέρχεται διὰ πυκνοῦ δρυμοῦ πλατυφύλλων δένδρων καὶ φοινίκων μαγκροβίων. Τοῦ ἡλίου το φῶς ἀστράπτει ἐπὶ τῆς ἐπιφανείας τοῦ ὕδατος, διὰ τοῦ ὑψηλοῦ φυλλώματος καὶ παχέων κισσῶν διερχόμενον. Ἐν ἀμφοτέραις ταῖς τοὺ ποταμοῦ πλευραῖς, αἱ λασπῶδεις ὄχθαι κεκόσμηνται μακρυρρίζοις φοίνιξι καὶ ταπειναῖς πτερίδαις· ἡ δὲ ὀσμὴ τῆς ὑγρᾶς γῆς καὶ τοῦ ἀλμυροῦ ἀνέμου διαμένει ἐν τῇ πνοῇ. Ὑπὲρ δὲ τὸ ἄλσος ὁ ποταμὸς πόρρω ἀναπεπέταται εἰς θάλασσαν θερμὴν καὶ ἀβαθεῖαν, κυμάτων ἁπαλῶν ἐπιλείχοντων τὰς ψάμμους. Τοιαύτος ἦν ὁ Ἀββαείου Δρυμός πρὸ ἐτῶν πεντήκοντα καὶ πέντε ἑκατομμυρίων· ὑγρὸν ἦν παράλιον ἄλσος πλήρες φυτῶν, παρὰ τὸ στόμα τοῦ ποταμοῦ, ἔνθα ἡ γῆ τῇ θαλάσσῃ συνήπτετο ἐν κόσμῳ ὑγρῷ καὶ θερμῷ.