Ὁ Λεπιδοστεὺς ὁ κροσσωτός (Lepisosteus fimbriatus) ἐστίν ἐξαφανισθείς κροκοδειλιχθύς. Τὰ λείψανα τούτου, ἐκ καταλοίπων τῆς Ἠωκαίνου περιόδου, ηὑρέθησαν ἐν τῇ Βρεταννίᾳ, τῇ Γαλλίᾳ, καὶ τῷ Βελγίῳ· οὐχ ὡς οἱ νῦν Λεπιδοστεῖς, οἳ μόνον ἐν Ἀμερικῇ εὑρίσκονται. Ταῦτα τὰ εὑρήματα σημαίνουσιν ὡς ὁ Λεπιδοστεὺς οὗτος διῴκει ἐν ὕδασι γλυκερῷ καὶ ὑποτροπικῷ, ἐν τοῖς τόποις ἐκείνοις κατὰ τὸ μέσον τῆς Παλαιογένου, ὅτε τὸ κλῖμα τῆς Εὐρώπης ἦν ὑγρὸν καὶ ἐφόρει τέλματα καὶ ποταμίους ἐκβολάς.

Ἡ τοὺ ἰχθύος μνήμη ἐν τοῖς ἀπολιθώμασιν ἐστὶ διεσπαρμένη· ὡς μεν ἐπὶ τὸ πολὺ ἐστίν λεπιδῶν ῥομβοειδῶν τε και γανωδῶν, ἐνίοτε δε και ὀδόντων κωνικῶν, σπονδύλων ὀπισθοκοίλων (κυρτοί μὲν τὸ πρόσθεν, κοῖλοι δὲ τὸ ὄπισθεν), ἔτι καὶ ὀστέων τεθραυσμένων. Οὐδεὶς σκελετὸς ὅλος ἔγνωσται, ἀλλ᾽ ὅμως τὰ σωζόμενα μέρη τυπικὰ σημεῖα κροκοδειλιχθύων φέρουσιν· ἐπισμάλτωσις γὰρ γανώδης και παχεῖα ἐπικάθηται ἐπὶ τῶν λεπιδῶν τε καὶ κρανιακῶν ὀστῶν. Ὁ δὲ τρόπος τῆς γανώδους κοσμήσεως, σὺν τῇ στρωματογραφίᾳ, διακρίνει τοῦτον τὸν ἰχθὺν ἀπὸ τῶν ἄλλων τοῦ γένους.

Μέγας ἦν κατὰ τὸ μέγεθος, οὐ μὴν σαφῶς μεμετρημένος, διά τῶν θραυσμάτων· ἀλλ᾽ οἱ συγγενεῖς αὐτοῦ τῷ εἴδει πολλοὶ ἐπ᾽ ἄν ἑνὸς μέτρου καὶ πλέον ἐκτείνωνται, ἔνιοι δὲ ἔγγιστα δύο. Τούτου δὴ σημεῖον ὅτι καὶ ὁ Λεπιδοστεὺς οὗτος θηρευτὴς ἦν κορυφαῖος ἐν τοῖς τοῦ καιροῦ ἐκείνου ὑδατίνοις οἰκοσυστήμασι, καθάπερ οἱ νῦν Λεπιδοστεῖς.

Κατὰ δὲ τὰς συγγραφάς, ὁ Λεπιδοστεὺς ὁ κροσσωτὸς συνδέεται στενῶς πρὸς τὸν Λεπιδοστέα τὸν σουεσσιώνιον (Lepisosteus suessionensis), ὃς ἐκ τῶν αὐτῶν χρόνων καὶ τόπων γνωρίζεται. Νεωτέρα δὲ ἔρευνα τὸ ὄνομα τοῦ Λ. σοεσσιωνίου ὡς νεώτερον συνώνυμον ἀναγιγνώσκει τοῦ κροσσωτοῦ, ὡς τον αὐτὸν δηλονότι ἰχθὺν ἐπονομάζουσιν ἀμφότερα.