Οἱ Ὀστεϊχθύες, τουτέστιν τα ὀστοῦχα σπονδυλωτά, κλάδος εὐρύς τις ἐστίν, τῶν ἔνδον σκελετόν ὀστέινον φερόντων ζῴων. Πάλαι μεν ποτέ ἰχθυῶν κλάσις ἐθεωρεῖτο, κατά δε την σύγχρονην κλαδιστικήν θεώρησιν ὡς εὐρυτέρα ὁμάς ὁρίζονται συνέχουσα οὐ μόνον ἰχθύας ἀκτινοπτερυγίους και σαρκοπτερυγίους, ἀλλά και ἅπαντα τα χερσαῖα σπονδυλωτά· ἤτοι ἀμφίβια, ἑρπετά, πετεινά και θηλαστικά. Τα πρῶτα τῶν Ὀστεϊχθυῶν ἀπολιθώματα ἐν τῷ ὀψίμῳ Σιλουριανῷ ἐφάνησαν, προ ὑπέρ τετρακοσίων εἴκοσι ἑκατομμυρίων ἐτῶν, σημειοῦντα την τῶν ὀστεΐνων σκελετῶν και περιπλόκων γναθῶν ἀπαρχήν. Τα νῦν οἱ Ὀστεϊχθύες την πλεῖστον τῶν σπονδυλωτῶν μοῖρα συνιστοῦσι· ἀπό ἐλαχίστων γλυκυδρίων ἰχθυῶν μέχρι φαλαινῶν και ἕτι ἀνθρώπων. Σχεδόν πᾶν ὑδάτινόν τε και χερσαῖον περιβάλλον ᾠκήκασιν, διά την θαυμαστήν αὐτῶν εὐπροσάρμοστον φύσιν.