Τα Ρυτιδωτά, ή τετρακοράλλια, είναι ένας εξαφανισμένος κλάδος κοραλλιών του Παλαιοζωικού, που εμφανίστηκαν για πρώτη φορά κατά τη Μέση Ορδοβίκια περίοδο και εξαφανίστηκαν στο τέλος της Περμίου. Διέθεταν σκελετούς από ασβεστίτη και αναγνωρίζονται εύκολα από τη διάταξη των διαφραγμάτων σε ακτινωτή μορφή κατά πολλαπλάσια του τέσσερα, σε αντίθεση με τα σύγχρονα Σκληρακτίνια (εξαμερή) ή τα αποικιακά Πινακωτά κοράλλια (που δεν έχουν έντονα διαφράγματα). Τα Ρυτιδωτά κοράλλια μπορούσαν να είναι μοναχικά (συχνά κερατοειδή) ή αποικιακά, με εσωτερικές δομές όπως τα πίνακες και οι πλεγματώδη διαφράγματα. Ζούσαν σε ρηχά θαλάσσια περιβάλλοντα και συνέβαλαν σημαντικά στη δομή των υφάλων, ιδιαίτερα κατά τις περιόδους Σιλούριου–Λιθανθρακοφόρου.