Τα Ευεχινοειδή είναι ο κλάδος των «αληθινών» αχινών, που περιλαμβάνει σχεδόν όλα τα σύγχρονα και μεταπαλαιοζωικά εχινοειδή. Αποσχίστηκαν από την αδελφική τους ομάδα, τα Κιδαροειδή, κατά την Τριασική περίοδο και διαφοροποιήθηκαν ραγδαία κατά τη Μεσοζωική εποχή. Αυτή η εξέλιξη σηματοδοτεί μια μετάβαση από τις πιο πρωτόγονες εχινοειδείς μορφές της Παλαιοζωικής εποχής.

Τα ευεχινοειδή χαρακτηρίζονται από ένα άκαμπτο κέλυφος (ή κάψα) που αποτελείται από στενά συνδεδεμένες πλάκες και πολυάριθμα μικρά, διατρητά και οδοντωτά φυματίδια, τα οποία επιτρέπουν τη σύνδεση λεπτών ακανθών—σε αντίθεση με τα μεγάλα, αδιάτρητα φυματίδια των κιδαροειδών. Ο φανός του Αριστοτέλη είναι συνήθως πιο περίπλοκος και εσωτερικά υποστηριζόμενος, αντανακλώντας βελτιωμένες δυνατότητες σίτισης. Άλλα χαρακτηριστικά γνωρίσματα περιλαμβάνουν τη βελτιωμένη μικροδομή του στερεώματος και τη συνήθη θέση του μητροπορίτη επάνω στο περιστόμιο.

Αυτές οι ανατομικές καινοτομίες βρίσκονται στη βάση της εξελικτικής επιτυχίας του κλάδου και της έντονης παρουσίας του στο αρχείο των απολιθωμάτων, όπου τα ευεχινοειδή χρησιμεύουν ως πολύτιμοι δείκτες σε θαλάσσια ιζήματα μετά την Τριασική περίοδο.