Ὀχυρὸν Βικτωρίας, Νῆσος τοῦ Οὐαΐτου

Ἔννοιαν ποίει λίμνην πλατέαν καὶ ρηχήν, ἀπὸ τῆς χαμηλῆς ἀκτῆς εἰς τὴν γῆν ἐκτεινομένου. Το ὕδωρ ἥσυχον καὶ πρασινόχροον, τοσοῦτον ρηχόν ὥστε ἐνίοτε τον λασπώδη πυθμένα φαίνεσθαι. Παρὰ δὲ τὸ ὕδωρ ἔδαφος ἑλώδες καὶ ὑγρὸν, ἔνθα ῥίζαι φοινίκων καὶ δένδρων μαγκροβίων, καὶ πτέραι καὶ πόαι φυοῦνται. Ῥέματα ὑδάτων διήκουσαι τὸ ἕλος, ἀσθενεῖς ῥοὰς φέροντα καὶ ἄλλοτε μίξιν ἁλμυροῦ ὕδατος. Ἐν δέ τισιν τόποις νῆσοι χαμαὶ λασπώδεις ἢ φραγμοί μικροὶ ὑπὲρ τὸ ὕδωρ ἀναφαινόμενοι, πυκνοτέραν βοτάνην περιέχουσαι. Ὁ ὁρίζων χαμηλός· ὁ ἥλιος δὲ θερμὸς ἄνωθεν ἐπιλάμπει· ἔνιαι δὲ βλέψεις ἀνοιγομένης θαλάσσης ἢ παρόδων πλημμυρίδων μακρόθεν δέικνυνται.