Τὰ Κρινοειδῆ ἡ πρώτη ἀποκλίνουσα ὁμοταξία τῶν ζώντων ἐχινοδέρμων ἐστίν. Πρῶτον ἐνεφάνησαν ἐν τῷ πρωΐμῳ Ὀρδοβικίῳ (~πρὸ 485 ἑκατομμυρίων ἐτῶν) καὶ ἀκμὴν ἔσχον ἐν τῷ Παλαιοζωϊκῷ, μάλιστα κατὰ τὴν Μισισιππιανὴν περίοδον. Πάντα τὰ Κρινοειδῆ τὰ μετὰ τὸ Πέρμιον ἐπιζήσαντα τῇ μόνῃ περισωζομένῃ ὑφομοταξίᾳ «Ἀρθρόκρινα» ὑπάγονται, ~660–700 ζῶντα εἴδη ἔχουσα ἔναντι χιλιάδων ἐκλελοιπότων.

Ὃ δὲ τὰ Κρινοειδῆ τῶν ἄλλων ὁμοταξιῶν τῶν ἐχινοδέρμων ἀφορίζει, τὸ ἄνθος ἐστὶν αὐτῶν, συνήθως ἄνω τετραμμένον· κάλυξ κυπελλοειδὴς ἐξ οὗ βραχίονες διακλαδοῦνται παραφυάδας πολλὰς φέροντες ὥστε τὸ πλαγκτὸν ἐκ τῶν ῥευμάτων διηθεῖν. Ἐν πολλαῖς μορφαῖς τὸ ἄνθος ἐπὶ μίσχου εὐκάμπτου τε καὶ πολυπλάκου ἐπίκειται (πολλάκις μετὰ ριζιδίων πρὸς πρόσφυσιν)· ἐκ ταύτης δὲ τῆς ἀρχεγόνου μορφῆς τὰ Κομώδη ἀπεφύη, ἃ ἐνήλικα ὄντα μίσχον οὐκ ἔχουσιν. Τό τε στόμα καὶ ὁ πρωκτὸς ἄνω βλέπουσιν ἄμφω, ἐπὶ τῆς στοματικῆς ἐπιφανείας κείμενα.

Τῶν δὲ «ὀστεϊδίων» αὐτῶν τῶν ἀσβεστιτικῶν (τμημάτων μίσχου καὶ πλακῶν βραχιόνων) πολλῶν ὄντων καὶ ῥᾳδίως διαλυομένων, τὰ λείψανα τῶν Κρινοειδῶν ἀπολιθώματα πάνυ κοινὰ γίνεται καὶ πολλῶν θαλαττίων ἀσβεστολίθων σημαντικὰ συστατικὰ ἀποτελεῖ.