Τα Σαυρόψιδα εἰσίν κλάδος περιέχων πάντα τὰ νῦν ἑρπετά καὶ ὀρνίθας, ἅμα τοῖς προγόνοις αὐτῶν τοῖς ἀπολιθωμένοις, οἷον τοὺς δεινοσαύρους, πτεροσαύρους, καὶ τα θαλάσσια ἑρπετά. Διεχωρίσθησαν ἐκ τῆς γραμμῆς τῆς ἐπάγουσης εἰς τα θηλαστικά πρὸ πλεόνων ἢ τριακοσίων ἑκατομμυρίων ἐτῶν, καὶ ἴδιον εἰλήφασιν δρόμον ἐξελίξεως ἔκτοτε.

Οἱ πολλοὶ τῶν Σαυροψίδων ἔχουσι κρανία διακεκριμένα, δύο ὀπὰς ἔχοντα ὀπίσω ἑκάστου ὀφθαλμοῦ. Ὡς ἐλαφρύτερον ταῦτα τα τρήματα τὸ κρανίον ποιοῦσι, καὶ δίδουσι τόπον τοῖς ἰσχυροῖς τῆς σιαγόνος μυσί. Καίπερ χελώναι δὲ καὶ ἔνια γένη ἀποθανόντα ταύτας οὐκ ἔχουσιν, ἄλλα δε τεκμήρια την ἐν Σαυροψίδοις αὐτῶν μετοχήν δηλοῦσιν.

Καὶ το δε δέρμα αὐτῶν ἰδιαζούσαν ὕλην παράγει· την καλουμένην βῆτα-κερατίνη. ἔστιν οὖν ὕλη σκληρὰ, δι' ἧς γίνονται λεπίδαι ἢ πτερά. Καὶ τὰ περιττώματα τῶν Σαυροψδῶν ξηρὰ μᾶλλον ἢ ὑγρά ἐκβάλλεται, ἵνα μᾶλλον ὕδωρ σῴζειν — πρᾶγμα λίαν χρήσιμον τῷ χερσαίῳ βίῳ.

Νῦν δὲ τὰ Σαυρόψιδα πανταχοῦ τῆς γῆς ὑπάρχει· ἀπὸ τῶν σαυρῶν καὶ κροκοδείλων ἕως τῶν στρούθων καὶ τῶν πιγκουίνων· πάντα δη ταῦτα εἰσὶ μέλη τοῦ παλαιοῦ καὶ πολυειδοῦς τούτου γένους.